Nederlanders zijn relatief trouw binnen hun vaste relatie. Eén op de vijf Nederlanders is wel eens vreemd gegaan en de helft daarvan beperkte het tot één keer. Dit staat in het onderzoek “Valentijn: rozengeur of valse schijn” van TNS NIPO. Zowel Duitsers, Fransen, Engelsen als Spanjaarden scoren een stuk slechter. De meeste vreemdgangers werden gevonden onder de Italianen: 45 procent.

Nederlandse mannen die een slippertje maken, zijn op zoek naar spanning en willen de sleur doorbreken. Vrouwen maken de keuze minder bewust. Ze worden per ongeluk verliefd, gaf de helft als reden. Van de vreemdgangers loopt ongeveer de helft nog met het geheim rond. De andere helft heeft het in de meeste gevallen (78 procent) zelf opgebiecht en daarmee is de Nederlander ook het meest openhartig.

Na het bekendworden van ontrouw betekende dat in de helft van de Nederlandse gevallen ook het eind van de relatie.

Vrouwen zijn geneigd trouw te blijven aan één partner als ze hier seks mee hebben gehad. Ze raken gewend aan de geur van de man tijdens de seks. Dit blijkt uit een onderzoek bij vrouwelijke ratten uitgevoerd door Amerikaanse biologen en psychologen.

De ratten in het experiment hadden een voorkeur voor mannetjes met dezelfde geur als waar ze eerder al seks mee hadden gehad. Op basis van de geur die vrijkomt bij de eerste vrijpartij werden veel ratten geconditioneerd om vaker seks te hebben met hetzelfde mannetje.

Dit resultaat sluit aan bij een onderzoek dat vorig jaar werd gehouden. Toen bleek dat vrouwen die seks hebben een sterkere psychologische band krijgen met hun partner.

Er is nog geen eenduidig bewijs dat vrouwen per definitie monogaam zijn (slechts 3-5% van de zoogdieren hebben een monogame sociale structuur). De meeste onderzoekers zijn het er wél over eens dat er tijdens seks en verliefdheid speciale hormonen worden aangemaakt. Dit verklaart de “verslavende” werking die liefde en seks hebben.

Bronnen:
Coria-Avila, G.A., Ouimet, A.J., Pacheco, P., Manzo, J., & Pfaus, J.G. (2005). “Olfactory conditioned partner preference in the female rat”. Behavioral Neuroscience, 119, 716-725.
Young, L.J., Wang, Z. (2004). “The neurobiology of pair bonding”. Nature Neuroscience, 7, 1048 – 1054.

Verliefdheid binnen een vaste relatie duurt niet veel langer dan een jaar. Onderzoekers van de Italiaanse Pavia universiteit kwamen tot deze wetenschappelijke conclusie na metingen van de hoeveelheid van bepaalde eiwitten in het bloed van enkele tientallen proefpersonen. De gemeten eiwitten, zogenoemde neurotrofines, zijn medeverantwoordelijk voor lichamelijke tekenen van verliefdheid, zoals de ‘vlinders in de buik’ en zweterige handen. Mensen die net aan een relatie waren begonnen hadden significant meer eiwit in het bloed dan bij mensen in een relatie die al enkele jaren duurde of bij alleenstaanden.Na een jaar werd het bloed van 39 van de oorspronkelijke 58 proefpersonen die nog steeds dezelfde partner hadden opnieuw onderzocht. Toen bleek dat bij hen de hoeveelheid van het bewuste eiwit vrijwel tot ‘normale’ hoogte was gedaald.Een van de onderzoekers, Pierluigi Politi, liet maandag aan de BBC weten dat dit niet betekende dat de verliefdheid over was. Het was alleen “niet meer zo acuut”. “De liefde wordt stabieler. De romantische liefde lijkt over te zijn”.

Eric Klaassen: Opvallend is dat de onderzoekers geen verschil maken tussen verliefdheid en liefde. Is het niet zo dat verliefdheid op een gegeven moment verdwijnt en plaats maakt voor iets anders wat we meestal ‘liefde’ noemen?

Dit artikel uit het NRC is 4 jaar oud maar nog steeds actueel. Ellen de Bruin bespreekt de plus- en minpunten van het single zijn en het hebben van een relatie.

Een eeuw geleden wilden vrouwen graag een rijke man trouwen. Status was belangrijk. Maar het streven naar een grote auto voor de deur, een mooi huis en dure kleding en sieraden heeft allang geen prioriteit meer. 37 procent van de Nederlanders vindt het zelfs een beetje zielig als je de show probeert te stelen met opvallende dure spullen, zo blijkt uit een onderzoek van NetPanel.

Volgens de doorsnee Nederlander heb je het tegenwoordig vooral gemaakt in je leven als je gelukkig bent en daarnaast je dromen hebt waargemaakt, lekker in je vel zit en goed, eerlijk en oprecht naar anderen toe bent. Ook is het bezitten van een fijne vriendenkring en innerlijke rust geliefder dan het hebben van een partner.

Als de eerste liefde van een jongvolwassene goed verloopt, is de kans relatief groot dat het in de rest van het leven ook goed gaat met romantische relaties. Heeft de eerste serieuze verkering echter een ongelukkiger verloop, dan is de kans aanwezig dat het altijd tobben blijft met de liefde.

Dat blijkt uit onderzoek van de psycholoog Geert-Jan Overbeek. Overbeek onderzocht in opdracht van de Radboud Universiteit Nijmegen de ontwikkeling van romantische relaties. Hij is, zegt hij, niet verrast over de voorspellende waarde die het verloop van de eerste liefde blijkt te hebben voor romantiek op latere leeftijd. Overbeek doet regelmatig onderzoek naar jongeren en gedrag.

Overbeek presenteert aanstaande donderdag zijn onderzoek op het Symposium Gezinsonderzoek.

Hormonen zijn vreemde dingen. Te weinig mannelijke hormonen kan impotentie veroorzaken. Maar veel vrouwelijke hormonen zorgen voor een veiliger verkeer en extra mannelijke hormonen voor een hoger libido bij vrouwen.

We weten veel over hormonen, maar nog niet welke rol ze precies spelen in de liefde. Lange tijd dachten we dat het hormoon adrelanine zorgt voor de oppeppende werking die we ervaren als we verliefd zijn. Volgens endocrinoloog (hormoondeskundige) Focko Rommerts van de Erasmus Universiteit Rotterdam is het maar de vraag of adrelanine echt zo belangrijk is. “De realiteit is dat we nog helemaal niet zoveel weten over de hormonale veranderingen tijdens verliefdheid.”

Nog niet zo lang geleden probeerde de jonge Zwitserse neurobioloog Andreas Bartels het geheim van de liefde te ontrafelen. Uit 70 aanmeldingen selecteerde hij 17 mensen bij wie de verliefdheid eraf droop. Deze personen liet hij eerst kijken naar een foto van een vriend en daarna naar een foto van hun geliefde. Ondertussen werd met behulp van magnetische golven om de paar seconden foto’s van hun hersenen gemaakt.

De resultaten waren méér dan opvallend. Tijdens het kijken naar de foto van hun geliefde bleken de hersenkernen die ook betrokken zijn bij veel andere positieve emoties veel meer zuurstof op te slokken. Andere hersenkernen, betrokken bij negatieve gevoelens en sociale afkeuring, leken bij het kijken naar de foto van de geliefde juist even op non-actief gesteld. Een soort verdoving dus…

De geactiveerde kernen bevatten zenuwcellen waarvan bekend is dat ze erg gevoelig zijn voor twee hormonen: oxitocine en vasopressine. Deze hormonen worden sterk in verband gebracht met de aandrang om sterke sociale paarbanden te vormen, zoals die tussen moeder en jonggeboren kind of die tussen twee volwassen dieren.

Daarmee lijkt de cirkel rond. Wetenschappers weten het fijne er nog niet van maar lijken het met elkaar eens te zijn: verliefdheid is een kwestie van hormonen.

Meer over verliefdheid

In 2004 hebben bijna 34 duizend thuiswonende minderjarige kinderen een echtscheiding van hun ouders meegemaakt. Uit onderzoek blijkt dat deze kinderen later een aanzienlijk grotere kans hebben om zelf ook een echtscheiding mee te maken. Dit is te lezen in het webmagazine van het Centraal Bureau voor de Statistiek.

De echtscheidingskans van kinderen die een echtscheiding van hun ouders hebben meegemaakt, is ruim twee keer zo groot als die van kinderen zonder gescheiden ouders.